Van Gogh als inspiratiebron: hoe je werkgeluk vindt in kleine momenten

Magische plekken die je niet loslaten

Er zijn zo van de plekken waar je even in een ander universum gekatapulteerd wordt. Een klets in je gezicht, waarbij je denkt: “Is this for real?”

Zo waren we deze zomer in Auvers-sur-Oise, niet ver buiten Parijs. Het plaatsje zegt u misschien niets, maar… dat is het dorp waar ene Vincent van Gogh gestorven is.

Ik zal je nog meer zeggen: hij heeft hier de laatste 70 dagen van zijn leven gesleten (en in die periode maakte hij nog eens 74 werken op de koop toe).

Het kleinste kamertje van Van Gogh

In Auvers-sur-Oise, een zakdoek groot, staat de auberge nog waar hij toen verbleef, en waar hij zijn laatste adem uitblies.

Het verhaal is je misschien bekend: hij trok het veld in, en kwam terug het café binnengestrompeld met een schotwonde in de borst. Men heeft zijn broer nog proberen bellen, maar het mocht niet meer baten: Vincent Van Gogh stierf ter plekke in zijn verblijfplaats. Hij sliep namelijk in het goedkoopste zolderkamertje van het dorp, boven het café “Auberge Ravoux”.

Wat nu zo bijzonder is, is dat ik en mijn vrouw zowaar een privé rondleiding kregen in dat kamertje zelve! Ik zeg wel degelijk “kamerTJE”, want het is nog geen 3 bij 3 meter groot. En dat privé-gedeelte is gewoon maar omdat er op dat moment geen andere bezoekers waren… Maar daar sta je dan met 3, in dat piepkleine kamertje waar de afdrukken van Vincents verfpotten nog zichtbaar zijn op de houten legplanken in de muurkast. Waar de gaten in de muur nog zichtbaar zijn waar hij zijn doeken ophing om te drogen. Je denk bij jezelf: mocht die man kunnen terugkeren… Ik ben zeker geen zwevend persoon, maar daar ter plekke kreeg ik toch wel een magisch gevoel, amai.

En het is nog niet gedaan: het café op het gelijkvloers is gewoon open voor het publiek. Je eet er een salade, een charcuterieplank, je drinkt er een glas wijn, aan exact dezelfde tafel in de hoek waar de legende himself elke dag zat te eten. Kijk, daarvoor leeft een mens, denk ik dan. Voor die magische momenten.  Momenten waarbij je even verward bent en het gevoel krijgt dat tijdsperiodes in elkaar overvloeien.

Van Gogh en de magie van werkgeluk

Wat heeft dit nu te maken met werkgeluk? Heel veel. Want net zoals Van Gogh intens kon leven in zijn laatste dagen, ervaren wij soms ook dat gevoel van magie in ons werk. Niet elke dag natuurlijk, maar af en toe komt er zo’n moment waarop je denkt: “Yes, hiervoor doe ik het.”

Onlangs vertelde iemand mij hoezeer hij mijn werk apprecieerde. Hij luisterde naar al mijn podcasts, volgde trouw mijn nieuwsbrieven en besloot zijn verhaal met een simpel maar krachtig: “Dankuwel.” Zo’n schouderklopje voelt als pure waardering, en dat geeft vleugels.

Waarom waardering cruciaal is voor voldoening in je job

We spenderen gemiddeld een derde van ons leven aan werk. Dan is het toch zonde als we er geen voldoening uit halen? Kleine momenten van waardering, complimenten of erkenning zorgen voor dat werkplezier dat je nodig hebt om gemotiveerd en geïnspireerd te blijven.

Een gefrustreerde of uitgebluste fodo safety manager kan zijn of haar boodschap nooit krachtig overbrengen. Terwijl iemand die plezier haalt uit zijn job, automatisch positiviteit en energie uitstraalt naar de hele organisatie.

Werkgeluk creëer je zelf

De les die ik leerde in dat kleine kamertje van Van Gogh? Dat grootsheid soms in de kleinste momenten schuilt. Zowel in het leven als in je werk. Werkgeluk hoeft geen utopie te zijn – het zit vaak in simpele dingen: een compliment, een gevoel van trots, of het idee dat je écht het verschil maakt.

Dus: geniet van je job, geniet van je leven. Je hebt maar één leven…

Alexander Platteeuw