Onderhoud metaaldetector: nutteloze kost of waardevolle validatie?

De valkuil van het ‘standaard’ fabrieksbezoek

Zoals je weet, en begrepen hebt uit mijn podcast interview met Wim Van Cauwenberghe van BEMAS, is een onderhoudsplan van je machinepark een basisvereiste. Niet alleen om je machinepark efficiënt te laten draaien, maar bovenal ook om incidenten, en dus voedselveiligheidsrisico’s te vermijden.

Vandaar dat bedrijven logischerwijs starten met het oplijsten van alle apparatuur die nazicht en/of onderhoud nodig hebben… waarbij ook de metaaldetectoren opduiken in het verhaal.

De vraag daarbij is: “Welk onderhoud hebben die metaaldetectoren nodig?”.

Dan wordt het meestal een beetje stil rond de tafel. Iedereen kijkt naar elkaar, en al snel komt men uit bij de fabrikant / leverancier van die toestellen.

“We zullen het voor het gemak maar aan die mensen eens vragen. After all, zij zijn de specialisten ter zake, niet?”

Of zoals het in de IFS Food standaard versie 8 verwoord staat onder eis 4.12.4: “Detectors shall be subjected to maintenance to avoid malfunction at least once within a 12-month period, or whenever significant changes occur.”

Wat zie ik nu in de praktijk: leveranciers van metaaldetectoren komen inderdaad jaarlijks langs voor een “onderhoud”. Alleen stel ik vast dat dat “onderhoud” bestaat uit het simpelweg testen of de metaaldetector wel degelijk de testkogeltjes kan detecteren.

Een protocol dat je al bedrijf meerdere keren per dag zelf al doet, gans het jaar door!

Ik hoor van iedere QA manager hetzelfde: die bezoeken hebben nul komma nul meerwaarde.

Jaren geleden zag ik nog rapporten waarbij toch metingen gebeurden van het magnetisch veld, elektrische metingen, etc.

Blijkbaar is dat allemaal niet meer nodig…

Stel jezelf dan wel eens ernstig de vraag wat de meerwaarde is van zo’n onderhoud.

Het alternatief: Van onderhoud naar grondige (her)validatie

Mijn advies: stoppen met die handel. Ik heb véél liever dat je eenmaal per jaar een grondige hervalidatie van je toestel doet: een check of je detector nog in staat is onder worst case omstandigheden de gevraagde testkogeltjes te detecteren.

Hoe doe je zo’n validatie van je metaaldetector?

• Check of je testkogels ook bij de hoogste bandsnelheid nog gedetecteerd én uitgestoten worden.
• Check of je detectie- én uitstootsysteem perfect gelinkt zijn. Het is nutteloos om perfect metaal te detecteren, maar waarbij je uitstootmechanisme een fractie van een seconde te laat komt.
• Test met producten die te dicht tegen mekaar door de opening van de detector komen.
• Controleer wat de invloed is van metaalhoudende voorwerpen in de nabijheid van je detector doorvoer.
• Vertoont de transportband van je detector slijtage?
• Is de detector verhuisd en is deze nu gevoelig(er) aan trillingen in de omgeving?

Conclusie: Kies voor win-win

Zeg nu zelf: op deze manier haal je meer, niet?

Kosten gespaard (ja, die bezoekjes kosten een bom geld), en meerwaarde gecreëerd. Win-win dus.

Wat is jouw ervaring met onderhoud van metaaldetectoren? Of bij uitbreiding: met nutteloos onderhoud?

Alexander Platteeuw