Verandermanagement in kwaliteitsbeheer: Wat The Ramones mij leerden

Een nostalgische duik in 1993

Ik was 18. De zomervakantie stond voor de deur en de zon scheen. De vogeltjes floten, en de vlinders in de buik kwamen al eens opvliegen. Gedaan met de middelbare school. 3 maanden vakantie in het vooruitzicht…

We schrijven 1993. Met een aantal vrienden vatten we het plan op om per fiets het Vlaamse land te doorkruisen en links en rechts een muziekfestivalletje mee te pikken.

Zo gezegd, zo gedaan. Zwaar overladen met een tent, een minimum aan hygiënische voorzieningen, gamel en metalen vork, trokken we erop uit. In mijn herinnering voor zo’n 10 dagen, maar dat kan met de tijd gekleurd zijn.

Eerste festivalletje op onze tocht was het toenmalige Graspop, jawel, maar toen nog zonder de metalherrie. Een “gewoon” rockfestival, zoals ons land er wel meerdere rijk is.

Ik herhaal: dit was het jaar 1993. Nog geen overcommercialisering van onze muziekfestivals, nog geen ticketprijzen ter waarde van 2 weken vakantie op een zonovergoten eiland.

Enfin, we hadden onze tent de avond voordien opgeslagen, en besloten om eens de omgeving te gaan verkennen. Zo belandden we bij de bezoekersingang van het festival zelf… waar in de verste verte niemand te bespeuren viel. Ik herhaal nog eens: dit was de vooravond van een festival waar de dag nadien zo’n 10 000 bezoekers verwacht werden. Niemand te zien dus, en de hekkens stonden open.

Wat ik nu ga vertellen, is 100% waar. Believe it or not. We reden dus met onze fiets het terrein op. Na een paar rondjes parkeerden we voor het podium, klommen over de dranghekkens, en hijsten onszelf het podium op. Ik kan je dus vertellen dat ik ooit op het podium van Graspop stond… weliswaar voor een lege weide, maar toch. Wow, als 18 jarigen stonden we daar op dat immense podium een beetje onnozel te doen, op en neer te springen alsof we een massa fans lieten meebrullen met ons. De luchtgitaar draaide overuren.

De emotionele waarde van een T-shirt

De volgende dag genoten we van de muziek. Afsluiter van die dag waren The Ramones. Ik vond voor het schrijven van dit verhaal de affiche van toen nog terug op het internet, en schrok er eigenlijk wel van wat voor een goeie affiche dat wel was. Alleen lachen mijn kinderen mij nu uit als ze zo’n affiche zien: 8 groepen? Anno 2026 moet je al niet meer van een festival spreken als je met minder dan 25 groepen komt aandraven. Nu goed, we dwalen af.

Die Ramones dus. We waren fan. We zongen luidkeels mee. De korte punkrock nummers werden in recordtempo gespeeld. We hadden de tijd van ons leven. Zij waren headliner, dus daarna, het was al donker, werd iedereen verzocht het terrein te verlaten. Toendertijd moest je je een weg banen tussen het plastic afval, hier en daar ook in brand gestoken, en ondertussen pikkedonker. Al schoppend tegen het vuilnis voor mijn voeten, zag ik plots iets zachts liggen, en bleek dit zowaar een gloednieuw Ramones T-shirt te zijn! De perfecte afsluiter van de avond! Ik ging naar huis met een T-shirt van één van mijn favoriete bands, en ben dit T-shirt de 32 jaar erna blijven dragen.

Na 32 jaar wassen en intensief gebruik, eerst op fuiven, later om “in de tuin te werken”, heb ik moeten besluiten om er afstand van te doen. Een stuk textiel met gaten in, versleten tot op de draad, met de opschriften nauwelijks nog leesbaar. Zie ook bijgevoegde foto. Maar… met een enorm verhaal, en een emotionele waarde. Het was dan ook met een zekere spijt dat ik afscheid nam van mijn T-shirt.  Rationaliteit zegevierde.

Waarom verandering in organisaties zo lastig is

En zo zie ik ook hoe moeilijk mensen soms afstand kunnen doen van hun oude, vertrouwde manier van werken:

• Excelbestanden waarop al 25 jaar wordt verdergewerkt.
• Traceerbaarheidssystemen via papier sinds de invoering van de wetgeving daarrond.
• Of een kwaliteitshandboek met een structuur volgens de versie van de BRC norm van een decennium geleden.

De mens is een gewoontedier. Verandering is niet makkelijk, en vraagt een zeker inspanning. Gaat die verandering wel beter zijn? Want ja, het lukte toch ook op de oude manier… Het is ons allemaal niet vreemd.

Maar van tijd tot tijd moet je toch eens afstand durven nemen van dat “oude vertrouwde”, en je afvragen: “Kan dit anders? Kan dit beter?”. Gaat dat een aanpassing vragen? Jazeker. Zal dit leiden tot protest in de organisatie? Bij sommigen wel, althans in het begin. Maar: zet door. Werk aan die positieve food safety culture. Overtuig anderen van de voordelen. We leven in sterk veranderende tijden. Stilstaan is dus veelal geen optie.

De sprong naar efficiëntie: Van nostalgie naar …

Moeten we dan veranderen om te veranderen? Hoegenaamd niet. Aan elke verandering moet een voordeel verbonden zijn. Elk nieuw systeem moet leiden tot:

• meer efficiëntie,
• meer kennis,
• een hogere borging van voedselveiligheid.

Als dat niet het geval is, verander dan niet!

Als ik naar mezelf kijk, dan zie ik iemand die open staat voor nieuwigheden. Ik stel de dingen graag in vraag. De makkelijkste manier om bvb. audits te managen is de manier waarop ik dit de voorbije jaren doe. Die methode ken ik en beheers ik. Maar: ik hou mijn ogen en oren open. Als daar dan een systeem op mijn pad komt waarmee ik van mijn sokken geblazen wordt op mijn 3 criteria – ja, dit leidt tot meer efficiëntie, tot meer kennis, en tot een betere borging – dan spring ik. Daarom ben ik in zee gegaan met de mensen van AuditQ. Software die mij dwingt om te veranderen, ten goede.

Want laten we eerlijk zijn: in een wereld die razendsnel verandert, heb je niets aan een systeem dat ‘versleten’ is; kies voor de snelheid en scherpte van de toekomst en roep vol overtuiging ‘Hey Ho, Let’s Go!’ tegen elke zinvolle verbetering. Durf dat oude T-shirt aan de kant te leggen.

Ik ga nu toch nog eens Blitzkrieg Bop opleggen…

Alexander Platteeuw